Paryz, jest dla mnie i zostanie juz do konca zycia miejscem wyjatkowym, a spedzenie w tym magicznym miescie 30tych urodzin i 3 rocznicy slubu sprawilo, ze poczulam sie najszczesliwszym czlowiekiem na ziemi...


Wycieczki lubilam od malego. Bedac u babci na wsi, jako dziecie kilkuletnie, moglam godzinami jezdzic na rowerze do pobliskiego lasu i licznej rozproszonej po okolicy rodziny. Jak dzis pamietam jak razem z babcia, drewnianym wozem zaprzegnietym w konie jechalysmy do jej siostry. Obladowane formami z ciastem drozdzowym, wiozlysmy desery na wesele ciotki syna-wycieczka zycia...jechalysmy tak dlugo, stukot kopyt ahh... Jaka bylam wtedy dumna z mojej babci, ze kobieta, ze taka pracowita, ze zawsze usmiechnieta, ze sama potrafi powozic i niczego sie nie boi. To ona dala mi poczucie, ze w zyciu nie nalezy sie niczego bac.
Ale wracajac do tematu...zima siedzialam przed atlasem (wtedy nie wiedzialam jeszcze co to google...a moze jeszcze google nie bylo, niewazne..) i wyobrazalam sobie jak to musi byc za ta "granica". Uwielbialam ogladac katalogi Otto, przywiezione przez mojego wujka z niemiec i wyobrazac sobie jak tam jest.... Kiedy bylam juz na studiach, na miesiecznym bilecie zwiedzilam wszystkie dostepne okolice, a zaoszczedzone pieniadze wydawalam na podroze. Do dzis jestem wdzieczna firmie Ryanair, ktora przewiozla mnie przez pol Europy, jak i rowniez moim przyjaciolom, ktorzy rozproszyli sie po calym swiecie, dzieki czemu moglam ich odwiedzic.

Paryz odwiedzilam juz czwarty raz i za kazdym razem odkrywam go na nowo. Uwielbiam to uczucie, ta swiadomosc, ze nie ma granicy miedzy nami...ze nic nie stoi na przeszkodzie pojechac tam po raz piaty, szosty, siodmy... Ze nie biegam z przewodnikiem w reku odhaczajac kolejny punkt konieczny do zobaczenia. Uwielbiam przygladac sie ludziom, obserwowac ich zachowanie, reakcje, rysy twarzy...
Nie moge sie doczekac juz kolejnego wyjazdu...